1. Үш жасқа дейін баламен ұзақ ажыраудан бойды аулақ ұстаңыз (әдетте бұл мамаларға қатысты).
2. Баланың барлық сауалдарына шыдамдылықпен және мәні бойынша жауап беріңіз.
3. Бала тұлғасын шартсыз теріс бағалаудан өзіңізді тежеңіз («Сен нашарсың», «Сен топассың»), тек жеке қылықтарын сынаңыз. Балаға тиімсіз басқа балалармен салыстыру жасамаңыз.
4. Сіз балаға қанша ызалансаңыз да физикалық жазалауды қолданбаңыз, қышыған қолыңызды тежеңіз.
5. Өз сөздеріңізде және қылықтарыңызда реттілік сақтаңыз. Өз балаңызға жақсы өмірлік мысал болыңыз.
6. Барынша көптеген тыйым жасамаңыз. Тиымдар негізді, мықты және өзгеріссіз болсын.
7. Баламен бірге оның жетістіктеріне қуаныңыз, оның жеке болуға ұмтылысын марапаттаңыз.
Мұның барлығы, шын мәнінде қарапайымжәне өте маңызды. Ал басты тілекті үлкен әріптермен жазғым келеді: БАЛАЛАРДЫ СҮЙІҢІЗДЕР!
http://qazpsi.ucoz.kz/ cайтынан
aral53
ansar08 айтты,
Қаңтар 18, 2009 at 12:07 тд
Керемет ақыл кеңес екен. Еоп отбасында бұл жағдай сақтала бермейді.
Баласына ұрсып, жекіріп тастайды. Ал немістердің балалары оте момын. Себебі ата анасы баласына дауыс көтермейді. Жүйке жүйесіне де ауырлық түспейді.
aral53 айтты,
Қаңтар 20, 2009 at 2:26 тк
Пікіріңізге мол рахмет!
Serzha айтты,
Маусым 30, 2009 at 12:40 тк
әлі кішкентай ғо, ойнай берсін деп көп еркелетеді ата-аналар өз балаларын. менше негізінде бұл дұрыс емес. сәбилік кезінен бастап оқыту қажет. ми деген сондай нәрсе, көп қолданған сайын, күштірек жасайды.
бұл тамаққа да қатысты. фасфуд пен колалармен тамақтандырсаң, өскесін жемістерге жоламайды
aral53 айтты,
Маусым 30, 2009 at 12:46 тк
Пікіріңізге рахмет!
Айко айтты,
Шілде 15, 2009 at 7:25 тд
ындай сұрақ туандайд. жақында ініммен(плимяник) парк араладық. оган барлык жерде отказ жоқ. оскен сайын арамыз қиындау сияқт ма қалай
. сонан парк ішіндегі кафеге кіргізд мені. нагло я тут буду обедат деп. мен айтам мунда сен ишетин тагам жоқ десем фас-фудты қызықтай. даяршынын ози ескертип тур. биз морозильниктегини акеп беремиз магазиндики деп. ал менин оны жегим кеп турган жок 
иним алган сон екеумизде соны жеуге тура келд. кудай салмасын арен жедим. сосын ол жеп отрп. бирдеме унамай калд менин бир кылыгым. давай купим еще дейд. акшам жок десем. не ври деп тагы алдырд та жемеймин деп кетип калд. ойлайм кейде окып журген ортасы асер етед ме деп. кишкентай гана ля*ля го. бирак урсу мумкин емес. тозмим/акшам битед. калай кайтып тусиндиру керек. кейде ойлайм осы бир беткей болганы да дурс па оз минези калыптасад деп. ал кейде омирине ешкандай кедерги келтирмейди ме осы минези?
Сержага келсем. ауыл балдары кобине жаз бойы салактап ойын ойнайд. ол кезде кала баласы бир косымшага катсып журуи мумкин. баланы кишкентайдан китап окытып уйрету керек. китапка жакын кылып.
aral53 айтты,
Шілде 15, 2009 at 7:33 тд
Әрине баланың қалаған нәрсесәнәң бәріне рұқсат етудің қажеті жоқ. Оған “болады” мен “болмайды” түсініктерінің ара-жігін ажырата білуге кішкентай кезінен дағдыландыру керек. Кітап оқудың пайдасы адамның ой-өрісін кеңейтеді. Оны мен де құптаймын.
make айтты,
Шілде 26, 2009 at 12:34 тд
болар бала боғынан…
осы тұжырымға ырзамын
aral53 айтты,
Шілде 26, 2009 at 3:26 тд
Иә, баланың беталысы кішкентай кезінен-ақ белгілі болады ғой.